Onbekende mannen op school

Onbekende mannen op school
Het is rond het middaguur als er opeens twee onbekende mannen de klas binnenkomen.‘Ze komen uit Amerika om een film te maken’, vertelt de Directeur. ‘Vreemd’, denk ik bij mijzelf. ‘Ongure types die gewoon Albanees spreken. Wat Amerika!!’, denk ik. ‘Zo meteen zullen ze alleen de meisjes even apart nemen om mee te praten voor de film’, legt de Directeur verder uit. Alle meisjes beginnen te giechelen. Ze vinden het prachtig dat ze gefilmd gaan worden. Make up tasjes worden voor de dag gehaald, en driftig gaan ze zich opmaken. Bij mij beginnen de alarmbellen te rinkelen. Afgelopen week nog een rapport gelezen dat er nog steeds Albanese meisjes en vrouwen worden geronseld in Albanie voor prostitutie in andere landen. Met allerlei smoesjes worden ze naar het buitenland gelokt. ‘Niet meegaan hoor’, waarschuw ik mijn vriendinnen. ‘Jullie moeten oppassen voor die kerels’. ‘Nee, Anne we komen gewoon op de film, is toch leuk’, zegt mijn beste vriendin Lillian. ‘Jullie doen maar’, zeg ik. Ik pak mijn telefoon en vraag mij moeder of ze mij met spoed komt halen, want ik vertrouw het voor geen cent. Binnen enkele minuten is mijn moeder geariveerd. Ook zij vertrouwd het niet. Het trieste vind ik dat zo’n Directeur zich mee laat slepen door mooie praatjes, in de hoop dat het de school misschien wat opbrengt. Eenmaal thuis gekomen gaat mijn telefoon. Het is Lillian compleet in paniek. 'Help, mij Anne’, zegt ze. ‘Die mannen hebben me opgesloten’, is het laatste wat ik hoor. Onmiddelijk bel ik de Burgemeester, die gelukkig meteen stappen onderneemt. De mannen worden voor verhoor meegenomen, en ik zit de hele middag met een vriendin die compleet overstuur is.‘Je had gelijk’, zegt ze snikkend. Tja, zo vergaat het kinderen in ontwikkelingslanden, ze zijn zo kwetsbaar en zien dan vaak verkeerde openingen. ‘Tja, Anne’, wat kun jij ermee, denk ik even’:
HET DE WERELD LATEN WETEN, DAT KINDEREN RECHTEN HEBBEN, OOK IN ALBANIE,OOK OP MIJN SCHOOL IN BARBULLUSH.

Anne